*بخشي از يك كامنت:« جناب داد! من به شما مشکوکم. ...چه شده که سخن از تحریم انتخابات و انحلال حزب مشارکت به میان می آوريد. نکند شما هم یکی از همان «لایه های پیچیده» ای باشید که یکی از فرماندهان سپاه مدعی به کارگیری آن در انتخابات ریاست جمهوری گذشته بود...»

*بخشي از يك ايميل:« من جز دلسوختگي و دردمندي در نوشته هاي شما نديده ام.از نظر من روحيه اصلاح طلبي حقيقي در شما بيشتر از كساني است كه فقط نانش رو مي خورند!»

 ***

١- ما عادت داريم وقتي حرفي را نمي فهميم يا وقتي كسي را نمي توانيم جزو دسته بندي هاي رايج و كليشه اي اينطرفي يا آنطرفي قرار بدهيم،درمانده مي شويم!و بلافاصله يك انگ «مشكوك!» روي آن مي زنيم تا ديگر به آن فكر نكنيم! در ديدگاه ما، او يا «مأمور دشمن امپرياليستي» است يا «جزو لايه هاي پيچيده!». و مثل آب خوردن، طرف را مي بنديم به يك «توطئه گر» اينطرفي يا آنطرفي، كه كم هم نيستند و خيال خودمان را راحت مي كنيم كه بحمدالله بعد از اديسون و اينيشتاين، ما هم در عمر خود توانسته ايم يك «مجهول» را حل و به بشريت خدمت كنيم!

 ٢- از نظر مغز كوچك بعضي از آدمها،يك آدم «غيرمشكوك» كسي است كه همه حرفها و كارهايش را «ما»بتوانيم بفهميم يا اينكه اصلا" مطابق ميل و منطق ما حرف بزند و اگر هم «تغيير و تكاملي» كرد، جوري باشد كه ما بتوانيم درك كنيم والا «مشكوك» مي شويم!

 ٣- چرا نمي توانيم باور كنيم در اين فضاي متكثر ٦ ميلياردي،دسته اي از آدميان هم هستند كه نه جاسوس آمريكا و نه جزو لايه هاي پيچيده توطئه گران داخلي اند؟! چرا «مستقل ها» را باور نداريم؟ البته واضح است وقتي شما «مستقل» بودن كسي را باور نداريد،يا به «وابسته» بودن خودتان به اين و آن ارتباط دارد و يا به كوچك بودن دنياي ذهنتان!

٤ - من هم به اندازه و سهم خود، از حاكميت چوب خورده ام! و اتفاقا" بخشي از خشمي كه از بي عملي دولت اصلاحات يا آقاي خاتمي دارم بابت همين است كه آنها «بهترين فرصت تاريخي» براي گذار از شرايط موجود و قانونمند كردن حاكميت را مفت و مجاني از دست دادند. حق طبيعي خودم مي دانم به اين فرصت سوزيها اعتراض كنم. من حداقل از ٥ سال قبل، ذره ذره و به سهم خودم براي دوم خرداد٧٦ زحمت كشيده و صبوري كرده ام.از سال ٧٠ با كار در «سلام»! روزنامه اي كه كاركنانش دائم تهديد يا دستگير مي شدند و در فضاي بسيار سنگين و وحشتناكي كه در اطراف ما بود، روزنامه نگاري چيزي بود شبيه رفتن روي مين! قدم به قدم كار كرديم تا دوم خرداد متولد شد و يك دولت با «سه هزار» پست مديريتي بدست اصلاح طلبان افتاد! «سه هزار» موقعيت براي انجام كارهاي ماندگار! و تمام آن فرصت با نهايت بدسليقگي و وقت كشي و خيانت به اميد مردم از دست رفت و سوخت. حالا انتفاد از اين فرصت سوزي، از جانب همچون مني كه جوانيم را و بخشي از سلامتي ام را در آن سالهاي سخت گم كرده و از دست داده ام،آيا به اين معناست كه جزو «لايه هاي پيچيده» شده ايم؟ يا به «آغوش جناح اقتدارگرا!» رفته ايم؟

***

 كساني كه اين روزها با كامنتها و ايميلهاي ناشناس مرا متهم يا تهديد مي كنند، بد نيست بدانند شرايط سخت سالهاي ٧٠ و آن راه رفتن روي ميدان مين، يك چيز را از زندگي امثال من براي هميشه حذف كرد و برد: «ترس» را. با اتهامات ابلهانه و تهديدات كودكانه، از كارم دست بر نمي دارم! اجازه نمي دهم از خاطر ما و جامعه مان برود كه اين دوستان با چه فرصت سوزهايي عمر ما را بر باد دادند!؟ آنها بايد از ما عذرخواهي كنند و حلاليت بطلبند! مطمئن باشيد!

مطلب را به بالاترین بفرستید: