وقتي قصد كردم اولين «كلوزآپ» را با دوست عزيزم ابطحي شروع كنم، باور نمي كردم اين تعداد ايميل و داستان بسويم سرازير شود! به بيان ديگر،وقتي «دل به درياي» ابطحي عزيزم زدم«ندانستم كه اين دريا، چه موج خون فشان دارد؟» از امروزبرخي از نامه ها را در اين وبلاگ مي گذارم.چون بعضي از آنها بسيار جالب،خواندني و تأثير گذارند. نامه زیر از سوی یک هموطن مقیم آمریکا بدستم رسید که با نام احتمالا" مستعار علیرضا خود را معرفی کرده است.

جناب آقاي بابك داد.

درود بر شما.مدتها بود اين مسئله مثل يك غده بدخيم راه نفسم را بسته بود تا اينكه امروز نوشته عالي شما را مطالعه كردم و بغضم شكست و راه نفسم باز شد. جناب داد،چند سال پيش من در نيويورك توانستم نامه همسر بيمار و بستريم را به يكي از همراهان پرزيدنت كشور اشغال شده ام ايران برسانم. نامه همسرم كه سرطان پيشرفته سينه داشت، فقط يك خواهش از آقاي خاتمي داشت.اينكه اجازه صادر كنند پيكرش را پس از مرگ در وطنش ايران به خاك بسپاريم.نامه را كه داديم يكي از اطرافيان ايشان گفت برويد و با جناب ابطحي رئيس دفترشان صحبت كنيد.به سختي موفق شدم ايشان را ببينم.دقيقا" به همان دلايلي كه شما هم نوشته ايد از آقاي ابطحي و مدرن بودنشان و اخلاقشان خوشم آمد.صميمانه ماجراي همسرم را و اينكه پناهنده اجتماعي سوئد بوده و اجازه بازگشت او يا حتي جسدش به كشور با مانع روبروست را براي ايشان گفتم.ايشان با گشاده رويي ترتيبي دادند كه نامه ام بدست آقاي خاتمي برسد.روز بعد گفتند آقاي خاتمي دستور مثبت داده اند.بعد شماره دفترشان را دادند تا با تماس بعدي بپرسم از چه راهي بايد اقدام كنم.ماه بعد تلفنهايم به دفتر آقاي ابطحي شروع شد و تا دو روز بعد از مرگ مظلومانه همسر دلبند و مهربانم ادامه داشت.بيشتر از شصت بار تماس گرفتم و چون خواسته همسرم بوم التماس و خواهش و گريه كردم تا به دستور رئيس جمهور كشور عمل كنند اما هيچ پاسخي جز يك تحقير بزرگ نشنيدم تا روز سردي كه همسرم با نااميدي چشم از دنيا فرو بست. جناب داد. راستش من اوائل زياد از كار شما براي تبليغ خاتمي خوشم نمي آمد.اما با آشنايي مجدد با افكار شما در صداي آمريكا و وبلاگتان و بخصوص از روزي كه نوشته شما درباره دكتر اميراحمدي و سفرش به ايران را خواندم و بعد همين نوشته شما درباره آقاي ابطحي را كه خواندم، به شرافت حرفه اي شما پي بردم.شما بي اندازه وطن پرست و با شرف هستيد كه وقتي پاي چيز مهمتري مثل وطن يا مردم به ميان مي آيد، مصلحت شخصي خودتان را فراموش مي كنيد و دست به قلم مي شويد.روي ماهتان را مي بوسم و به آقاي ابطحي مي گويم شخصا" از ايشان ناراحتي ندارم.اما مطمئن باشند چشمان نيمه باز همسرم كه با حسرت درگذشت،تا ابد به اين كار آقاي ابطحي خيره مي ماند.ايشان در آخرين تماسم،بالاخره وقتي منشي شان ديد عزادار شده ام، وصل كرد و آقاي ابطحي گوشي را برداشت.گفتم دو روز قبل همسرم فوت كرد و من نمي توانم در سردخانه بيمارستان نگهش دارم.ايشان با عصبانيت و بدون كمترين همدردي گفتند اشتباه گرفتيد، اينجا قبرستان نيست! دفتر رئيس جمهور است و بنده رئيس دفترشان! بعد گفتند شما نقشه داريد و . آقاي داد، اگر لازم داشتيد مدارك اين قضيه دردناك را برايتان مي فرستم.ما كه پشت آن چهره دوست داشتني و آخوند مدرن ايشان را ديديم. اميدوارم وجدانشان كمي بيدار شود و اگر كاري براي هموطني نمي كنند او را به نقشه كشيدن و توطئه متهم نكنند.درود بر شما و قلم بيدارتان.

برای مطالعه مطلب «کلوزآپ ویژه آقای ابطحی»اینجا را کلیک کنید.